نگاهی به مطالب ستون نویس های ترکیه، داریم به سوریه خیانت می کنیم؟

ترکیه برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی خود٬ جنگ های رهایی بخش را تجربه نموده است و به عنوان کشوری که چنین چیزی را از سر گذرانده ایم٬ باید به سوریه یاری کنیم تا در این جنگ پیروز گردد.

نگاهی به مطالب ستون نویس های ترکیه، داریم به سوریه خیانت می کنیم؟

به گزارش گروه بین الملل خبرنگاران، ستون نویس های روزنامه های ترکیه که در زبان ترکی از آنها به گوشه نویس یاد می گردد٬ بخشی از فعالان رسانه ای توانمند و اثرگذار هستند که معمولاً یادداشت هایشان تاثیر قابل توجهی بر افکار عمومی و معادلات حزبی ترکیه می گذارد.

خبرنگاران کوشش می نماید تا با انتخاب گزینه های قابل توجهی از نوشته های ستون نویس های ترکیه تصویری کوچک از تحولات سیاسی٬ فعالیت های رسانه ای و راهنمایی افکار عمومی این کشور را به دست دهد.

آتاتورک گرایی٬ایدئولوژی یا فرقه؟

د. مهمت دوغان، روزنامه قرار

در شروع کمالیسم بود! چندین کتاب در خصوص کمالیسم نوشته شد. آن کتاب ها در دوران حیات خود آتاتورک نوشته شدند اما تا زمانی که خود او زنده بود٬ کمالیسم هنوز هم به ایدئولوژی تبدیل نشده بود. پس از مرگ او بود که کمالیسم تبدیل به یک مشی فکری و ایدئوئوژیک شد.

می دانیم که اوایل٬ یعنی در دورانی که مطفی کمال در سپاه عثمانی خدمت می کرد٬ او را مصطفی کمال می خواندند٬ بعد شد کمال پاشا. سپس در چندین جنگ پیروز شد و او را غازی خواندند. غازی از غزوه می آید و به معنی مجاهدی است که در راه رضای خدا می جنگد. ده سال او را گازی مصطفی کمال صدا زدند. اما وقتی که جمهوریت تاسیس شد و لقب آتاتورک را برایش برگزیدند٬ به بهانه این که مصطفی یک نام عربی و نام پیامبر اسلام است٬ آن را حذف کردند و کمال آتاتورک صدایش زدند. لابد می گویید کمال هم عربی است. خیر. گشتند و گشتند و یک توجیه زبانشناسی تاریخی ترکی برایش پیدا نموده و ادعا کردند کمال ریشه ترکی دارد! بعد هم نام کمال آتاتورک به کار برده شد. اما اقدامات مزوران دوام نیاورد و مردم٬ همان اسم کامل مصطفی کمال آتاتورک را به طور کامل به کار بردند.

زمانی که مصطفی کمال٬ به عنوان سردار و پاشای سپاه عثمانی در کنگره ارزروم (در سال 1919 و پیش از انحلال امپراطوری) شرکت کرد٬ در سخنرانی خود٬ ادبیات و الفاظی به کار برد که به جرات می توان گفت٬ حتی مفتی ها و روحانیون سرشناس امروز ترکیه نمی توانند به آن شکل صحبت نمایند. بگذارید٬ در اینجا بخشی از سخنان کمال پاشا را بیاورم. او در کنگره ارزروم گفته است: تمنا و احتیاج نهایی و غایی من در پیشگاه خداوند متعال این است که جناب واجب الاعامال٬ به خاطر حرمت حضرت حبیب اکرم (ص)٬ این وطن مبارک و صاحب و مدافع دیانت جلیل احمدی٬ ملت نجیب ما و مقام سلطنت و خلافت کبری را به عنوان حارس صدیق این دیار٬ الی یوم القیامه٬ مصون نگه دارد و هیات ما را که مکلف به حفظ مقدسات کشور است٬ پیروز گرداند. آمین. (الفاظ عربی از خود مصطفی کمال است، مترجم)

اما همین مصطفی کمال٬ بعدها با دستخط خود برای کتابی که توسط آفت اینانِ مورخ گردآوری شد٬ الفاظی در خصوص اسلام به کار برد که بعدها مجبور شدند این الفاظ را سانسور نمایند. جان دوندار روزنامه نگار در سال 2016 در روزنامه ملیت و در مقاله ای تحت عنوان نظرات سانسورشده آتاتورک٬ به برخی از عبارت آن دست نوشته ها٬ اشاره نموده است. عباراتی که در آنها٬ مصطفی کمال٬ اسلام را دین اعراب بیایانی خوانده و بر قدرت و بینش ملت ترک پیش از ظهور اسلام تاکید نموده و ادعا نموده که دین اسلام چه ضرباتی به ترک ها و وحدت آنها وارد نموده است.

به خاطر همین مسائل و دیدگاه های ضددینی بود که حتی پس از وفات آتاتورک هم٬ مردد بودند که آیا باید برای او نماز میت اقامه گردد یا نه. بالاخره پس از کش و قوس بسیار به تصمیم فرمالیته ای رسدند و نماز میت را با حضور مستخدمین کاخ ریاست جمهوری در آنکارا اقامه کردند.

حالا باید گفت٬ آن دوران سپری شده و حالا آتاتورک گرایی حتی ایدئولوژی هم نیست و تبدیل به یک فرقه شده است.

داریم به سوریه خیانت می کنیم؟

اُرهان بورسالی، روزنامه جمهوریت

این روزها باز هم صدها هزار نفر از ادلب سوریه به راه افتاده و در راه رسیدن به ترکیه هستند. برخی ها علیه ترکیه فحش می دهند و می گویند چرا این ها را متوقف نمی کنید؟ ما هم دولت دمشق را مورد فحش و توهین قرار داده و آنان را متهم می کنیم. اما سوریه واقعا چه می نماید؟ آیا غیر از این است که دولت سوریه دارد کوشش می نماید استان ادلب را از چنگ تروریست ها نجات دهد؟

تا زمانی که آتش بس و وضعیت مبهم کنونی ادامه پیدا کند٬ احتمال تجزیه سوریه بیشتر و بیشتر می گردد و دولت دمشق ناچار است با آن تروریست ها بجنگد. مگر خود ما همین کار را نکردیم؟ مگر تاریخ جنگ های رهایی بخش ترکیه در سالیان 1919 تا 1923 میلادی و مبارزات آتاتورک با اشغال گران و تجزیه طلبان٬ عین همین جنگی نبود که لان در سوریه روی داده است؟

بگذارید خلاصه بگویم: ترکیه کشوری است که برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی خود٬ جنگ رهایی بخش را تجربه نموده است و به عنوان کشوری که چنین چیزی را از سر گذرانده ایم٬ باید به سوریه یاری کنیم تا در این جنگ پیروز گردد٬ اگر نه باید بپرسیم: آیا در خصوص سوریه٬ به تارخ خودمان خیانت می کنیم؟

ترکیه با جهادی های مسلح چه خواهد نمود؟

فکرت بیلا، پایگاه خبری تحلیلی تی 24

پس از آن که نیروهای ارتش سوریه پیروز شدند کنترل حلب را در اختیار بگیرند٬ داعشی ها و دیگر تروریست هایی که به راحتی سر انسان ها را می بُرند و کارهای وحشیانه و تروریستی انجام می دهند٬ همگی به سوی شمال سوریه حرکت کردند و بخش وسیعی از آنها در ادلب گردهم آمدند. هیات تحریرالشام یکی از این گروه های زیرمجموعه داعش است که اقدامات خطرناک و تروریستی فراوانی انجام دادند و توانستند با عقب راندن ارتش آزاد سوریه در ادلب یک بار دیگر موضع و دیدگاه تروریستی خود را تقویت نمایند. حالا باید پرسید: در شرایطی که هیچ کسی حاضر نیست آنها را قبول کند٬ ترکیه با این افراد چه خواهد نمود؟

براساس توافق هایی که در سوچی شکل گرفت٬ ترکیه مأموریت یافت که ادلب را پاکسازی کند و هیئت تحریر الشام و جهادگران افراطی را از این شهر بیرون براند. اگرچه ترکیه در اطراف ادلب صاحب چند نقطه نظارتی و دیده بانی نظامی شده اما هنوز نتوانسته در برابر این گروه های افراطی تندرو٬ پیروزیتی به دست بیاود.

ترکیه علاوه بر مسئله ادلب و همکاری با روسیه در شرق فرات نیز پروژه دیگری دارد و به منظور تامین امنیت خود در شرق فرات با آمریکا همکاری می نماید و توانسته با این کشور توافق کند که به عمق پنج کیلومتر در این منطقه حضور داشته باشد و نیروهای ی.پ.گ به عقب رانده شوند. اما واقعیت این است که توافق شرق فرات به شکلی تدوین شده که نه تنها ی.پ.گ و پ.ک.ک را تحت فشار قرار نمی دهد٬ بلکه آنها را از دسترس حملات ترکیه دور نموده و به آنها فرصت می دهد که برای تشکیل دولت و ساختار سیاسی مستقل خود تقویت شوند و بنیه دفاعی قدرتمندتری داشته باشد .

در شرایطی که 3 میلیون نفر در ادلب زندگی می نمایند٬ محاصره این منطقه منجر به آن شده که موج جدیدی از آوارگان به سوی ترکیه راه بیفتد و چنین چیزی می تواند به شدت کشورمان را تحت فشار قرار دهد از دیگر سو این را هم می دانیم که برخی از گروه های تندرو و جهادی در مرز ترکیه جمع شده و با پرتاب سنگ به سوی نظامان ما و سردادن شعار علیه رئیس جمهور ترکیه٬ خشم خود را نشان داده اند. این افراد تندرو کسانی هستند که از کشورهای مختلف به سوریه آمده اند از ترک های اویغور چین گرفته تا ترک های آسیای میانه و گروه های تندرو دینی از کشورهای دیگر.

با این گروه های تندرو چه باید کرد؟ در شرایطی که هیچ کدام از کشورهای دنیا پذیرای آنها نیستند٬ نه تنها برای سوریه بلکه برای ترکیه نیز یک مشکل بزرگ به شمار می آیند و شواهد نشان می دهد که آن ها راهی ترکیه خواهند شدو نه تنها نیروهای افراطی که به راحتی سر آدم ها را می بُرند٬ بلکه ارتش آزاد سوریه نیز در ساختار آینده این کشور جایگاهی ندارند و مردم به آنها علاقه مند نیستند .

در خاتمه باید گفت: ترکیه در سوریه در حال وقت تلف کردن است و باید هر چه زودتر با سوریه توافق کند و در زمینه مبارزه با گروه های رادیکال جهادی و پ.ک.ک٬ با سوریه همراه و همفکر گردد.

منبع: خبرگزاری تسنیم

به "نگاهی به مطالب ستون نویس های ترکیه، داریم به سوریه خیانت می کنیم؟" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "نگاهی به مطالب ستون نویس های ترکیه، داریم به سوریه خیانت می کنیم؟"

نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید