میزان اکسیژن زمین و ماه یکسان نیست

به گزارش وبلاگ دابی، یافته های ما نشان می دهد که ساختار درونی ماه کمترین اختلاط را تجربه کرده است و بیشترین برخورد را تیا تجربه کرده است. سیاره تیا (Theia planet)، یک سیاره فرضی در منظومه شمسی اولیه است، که حدود 4.5 میلیارد سال پیش با زمین برخورد کرده است.

میزان اکسیژن زمین و ماه یکسان نیست

پژوهشگران دانشگاه نیومکزیکو (University of New Mexico) آمریکا در مطالعه اخیرشان دریافتند که زمین و ماه دارای ترکیبات اکسیژن مجزا هستند و زمین و ماه از نظر اکسیژن یکسان نیستند. یافته های این مطالعه درباره یکسان نبودن ترکیبات ایزوتوپ اکسیژن زمین و ماه ممکن است درک فعلی دانشمندان از شکل گیری ماه را تغییر دهد.

تحقیقات قبلی باعث شد دانشمندان فرضیه برخورد بزرگ (Giant Impact Hypothesis) را مطرح کنند. فرضیه برخورد بزرگ فرضیه ای است که چگونگی تشکیل شدن ماه را توضیح می دهد.

این فرضیه بیان می کند که پس از سرد شدن منظومه خورشیدی، در دوران بمباران سنگین، زمین هیچ قمری نداشت. اما در مدار زمین سیاره ای در ابعاد مریخ وجود داشت که در یکی از نقاط لاگرانژی زمین قرار داشت. پس از چند میلیون سال، این سیاره که امروزه به آن تیا می گویند از شرایط پایدار خود خارج شد و با زمین برخورد کرد.

در نتیجه بخشی از زمین به صورت گوی مذابی از آن جدا شد و پس از انجماد و گذراندن مراحلی، ماه امروزی را تشکیل داد. همچنین دانشمندان گفتند زمین و ماه از نظر ژئوشیمیایی شبیه به هم هستند. نمونه های گردآوری شده از ماه از ماموریت های آپولو ترکیب تقریباً یکسان در ایزوتوپ های اکسیژن ماه و زمین را نشان می دادند.

اگرچه فرضیه برخورد بزرگ به خوبی می تواند بسیاری از شباهت های ژئوشیمیایی موجود بین زمین و ماه را توضیح دهد، اما شباهت شدید ایزوتوپ های اکسیژن با این سناریو سخت است: یا این دو جسم از نظر ترکیب با یکدیگر در ایزوتوپ های اکسیژن یکسان بودند که بعید به نظر می رسد، یا ایزوتوپ های اکسیژن آن ها در اثر ضربه کاملاً مخلوط شدند که مدلسازی شبیه سازی آن ها سخت بوده است.

اریک کانو (Erick Cano) محقق این مطالعه گفت: یافته های ما نشان می دهد که ساختار درونی ماه کمترین اختلاط را تجربه کرده است و بیشترین برخورد را تیا تجربه کرده است. سیاره تیا (Theia planet)، یک سیاره فرضی در منظومه شمسی اولیه است، که حدود 4.5 میلیارد سال پیش با زمین برخورد کرده است.

داده ها حاکی از آن است که ترکیبات ایزوتوپ اکسیژن مجزا تیا و زمین به واسطه تأثیر تشکیل ماه کاملاً یکسان نبوده و شواهد کمی وجود دارد که نشان می دهد تیا می تواند از خورشید دورتر از زمین باشد. به همین منظور دانشمندان این مطالعه، اندازه گیری های بسیار دقیق از ترکیب ایزوتوپی اکسیژن را بر روی طیف وسیعی از نمونه های به دست آمده از ماه انجام دادند.

نمونه ها شامل بازالت، آنورتوزیت های کوهستانی، نوریت ها و شیشه آتشفشانی بودند. آن ها دریافتند که ترکیب ایزوتوپی اکسیژن بسته به نوع سنگ آزمایش شده متفاوت است. این ممکن است به دلیل میزان اختلاط بین ماه مذاب و جو بخار در اثر برخورد باشد. ایزوتوپ های اکسیژن به دست آمده از نمونه های گرفته شده از ساختار درونی ماه با ایزوتوپ های اکسیژن از زمین متفاوت بودند.

دانشمندان گفتند این داده ها حاکی از آن است که ساختار درونی ماه کمترین اختلاط را تجربه کرده است و بیشترین برخورد با سیاره تیا اتفاق افتاده است.

یافته های این مطالعه در مجله Nature Geoscience منتشر شد.

منبع: فرادید

به "میزان اکسیژن زمین و ماه یکسان نیست" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "میزان اکسیژن زمین و ماه یکسان نیست"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید