تهران، شهر کلان خاطره ها

به گزارش وبلاگ دابی، تهران شهر خاطره است، منظورم همان خاطره های همیشگی متداول در تمام شهرها نیست که البته در تهران هم مثل همه شهرهای دیگر از این دست خاطره های روزمره وجود دارد.

تهران، شهر کلان خاطره ها

تهران نه تنها کلانشهر است بلکه شهر کلان خاطره ها هم هست، خاطره هایی که حاصل بناهای تاریخی آن نیست، بلکه خاطره ها مثل هوا در آن جاری هستند و هر دم از شکلی به شکلی در می آیند و بر آدم های در شهر و بیرون شهر می بارند.

میدان هایش از آزادی و انقلاب و تجریش تا راه آهن برای همه خاطره سازند، حتی اگر در تهران ساکن نباشند، این گونه است که خاطره های تهران از تهران بیرون می فرایند و برای همه می شوند. از برج آزادی و سردرباغ ملی تا برج میلاد که هر کدام نقش بر خاطرهای بسیار زده اند.

تهران در قاب های فراوانی نقش بسته و تکثیر شده است، از سریال هایی چون دایی جان ناپلئون تا هزار دستان، از فیلم های علی حاتمی تا فیلم های مسعود کیمیایی و دیگران، این گونه تهران تصویرهای هنرمندانه بسیار دارد و همین تصویرهای هنرمندانه خاطره شده اند، خاطره هایی ماندگار برای نسل ها و برای همه آنها که این آثار را تجربه کرده اند و چشیده اند، تهران در قاب نشسته هنر از خود تهران فراتر رفته است و خودش روایت ها شده است و ما با همین روایت ها تهران را شناخته ایم و تهرانی را یادمان ساخته ایم، تهرانی که هنرپیچ شده است.

تهران خاطره های تاریخی بسیار دارد که از خودش آغاز شده است اما همه ایران را تکان داده است و همین تکان های خاطره ساز تهران را به اذهان همه کشانده است. از مشروطه تا ملی شدن صنعت نفت و کودتای 28 مرداد از شکل گیری مجلس تا انقلاب اسلامی. این خاطره های تاریخی هم تهرانی هستند هم برای همه ایرانیان.

اینگونه تهران پر از روایت شده است و روایت هایش در تهران و در همه اذهان مانده است و انبانی از تاریخ در همین دو قرن دارد. تهران با همین رویدادها پر از نام شده است که در گوشه اش و در هر دیدارش می توان خاطره ای را به یاد آورد. خاطره ای که گاه چنان پنهان شده اند که خوانده نمی شوند یا دیده نمی شوند اما همین خاطرات پنهان در تهران برای خیلی ها مشترک است، مهم است و بسیاری با همین خاطرات همسخن، همفکر و هم روزگار شده اند.

تهران شهر نام هاست، نام های بلند فرهیختگان، نویسندگان، هنرمندان، ورزشکاران و رجال سیاسی که نام شان و حضورشان به این شهر خاطره بخشیده است. شهر جهان پهلوان تختی، شهر مرتضی احمدی، غلامحسین بنان، محمد نوری، علی حاتمی، جلال آل احمد، سیمین دانشور، دکتر علی شریعتی و بسیاری کسان که رفته اند و بسیاری دیگر که هستند و ما با بودن شان و آثارشان زندگی کرده ایم و زندگی مان را ساخته ایم و رنگ و بو داده ایم، به گونه ای که هرکدام از این افراد بخشی از حافظه ما را گرفته اند و بدون آنها چیزی از تجربه ما کم می شود و هر جای تهران که یادآور نام آنها باشد حافظه ما را تحریک می کند تا به یاد بیاورد.

یاد آورد همه آن چیزهایی که به زندگی مان طعم و احساسی بخشیده است. از هین رو تهران شهر یادآوری است و اگر بخواهی می توان در کوچه پس کوچه های پر از نامش پرسه بزنی و به یاد بیاوری. این گونه تهران گنجینه ای زنده پر از یاد و یادگار است و هر جا یادی باشد یادگاری هم شکل می گیرد.

اما تهران گنجینه تمام شده و از یادرفته نیست بلکه گنجینه گشوده ای است که مدام بر انبان آن افزوده می شود و هر کس چنگی در آن می زند و مشتی برمی دارد و بخشی از خود را با آن پیوند می زند. برای همین تهران با همه ما ایرانی ها پیوند خورده است و به درون همه ما سرک کشیده است چه آنان که زاده این شهر بوده و نبوده ایم، چه آنان که ساکن این شهریم یا بر آن گذری داشته ایم.

شهری که آغاز و سرانجامی ندارد و هر سویش دری گشوده است و می توان از هر سو خواند و تماشا کرد، هر کس تجربه آغازی از آن دارد گاه از جنوب و گاه از شمال، گاه از شرق و گاه از غرب. برای همین تهران یک یادخانه زنده و بی سرانجام است.

تهران یادخانه هم بسیار دارد که تهران شهر موزه هاست و هر موزه انبانی از یادهاست، گنجینه هایی ملی که یادهایی از هر سوی تاریخ و از سوی ایران و جهان دارد و همین یادگارها چه سکه ای باشد از اعماق تاریخ چه تابلوی مدرن پیکاسو و وازارلی نقشی از خاطره در ذهن دوستدارانش زده است. این گونه است که وقتی تهران را می نگرم موزه ای بی دیوار از یادها و یادگارها و از قطب خاطره ساز ایرانیان را می بینم که می تواند هر روز و با هر دیدارش ما را تا بی کرانه های خیال ببرد.

برای همین تهران همیشه با ما همراه و هم سخن است، برای همین تهران با ما بسیار نزدیک است آن قدر نزدیک که عجین شده است و گاه نمی بینیم، آن قدر خودمانی شده است که می توانیم از دستش بنالیم، شاکی شویم و از بودنش شکواییه کنیم، قهر کنیم اما باز دلتنگ شویم و با همه شکواییه ها نتوانیم از آن جدا شویم، چراکه جدا شدن از آن جدا شدن از همه خاطرات ماست. جدا شدن از همه دلخوشی هایی است که در ذهن ما جا گرفته است، ترانه هایی که زمزمه کرده ایم، فیلم هایی که دیده ایم، انقلاب هایی که کرده ایم، افتخارهایی که ما را به شوق آورده است. این گونه تهران برای ما هزاران روایت دارد و ما با همین روایت ها آن را چشیده ایم، آشنا شده ایم.

روایت های تهران لذت می سازد و برای مان هیجان می سازد حتی اگر گاهی به دردمان بیاورد یا اشکی بر چشم مان جاری کند. تهران را باید با همه خاطره هایش دوباره دریابیم و برای خود لذتبخش، زیبا و محترمش کنیم که زیبایی و احترام این شهر و به یادآوردن روایت هایش امروزمان و زندگی مان را زیبا و دلنشین می کند و از دردهای روزمره می کاهد و تنها با روایت ها و روایت پردازی این شهر می تواند آن را دلنشین کرد.

روایت های تهران همان چیزی است که میراث تهران را شکل می دهد و این شهر را ملموس و خودمانی می کند. روایت ها همان خاطره سازهای شهر هستند؛ خاطره هایی که شهر را مبارک می کنند.

منبع: خبرگزاری آریا

به "تهران، شهر کلان خاطره ها" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "تهران، شهر کلان خاطره ها"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید